Waarom we de verwarmers in onze badkamers eerst op de proef stellen voordat ze worden verzonden
Laten we eerlijk zijn: badkamers zijn een nachtmerrie voor elektronische apparaten. Er is veel stoom, grote temperatuursschommelingen, en waterdamp dringt in alle kleine spleten. Het is een barre omgeving.
Daarom stoppen we deze infraroodverwarmers niet zomaar in een doos en zijn we klaar. Elk exemplaar wordt eerst onderworpen aan ‘vochtigheids- en hitteproeven’. Met andere woorden: we proberen ze alvast te testen in ons laboratorium, zodat ze niet kapotgaan in het plafond van de klant.
De strijd tegen vocht
Infraroodlampen werken met kwartsvezels en specifieke elektrische verbindingen. In een vochtige badkamer wil de stoom natuurlijk naar binnen komen. Als de afsluiting tussen de lamp en de reflector niet perfect is, komt het vocht in contact met het hete kwarts. Dat leidt tot thermische schokken.
Om dit te voorkomen, verhogen we de luchtvochtigheid tot 95% en zetten we hoge temperaturen toe. We willen zien of de lampen het uithouden. Als er zwakke solderverbindingen of slechte afsluitingen zijn, zal de lamp al op onze werkbank kapotgaan. Dat is natuurlijk beter dan dat een technicus drie maanden later nog een reparatie moet uitvoeren.
Hitte, roest en het gevaar van een explosie
Deze verwarmers maken gebruik van kortegolfradiatie. Dat is fijn, want de warmte wordt meteen gegenereerd. Maar dat betekent ook dat het filament razendsnel extreem heet wordt. Wanneer dit soort hitte wordt gecombineerd met een vochtige ruimte, vindt oxidatie veel sneller plaats. We houden goed in de gaten of de weerstand van de lamp te snel stijgt. Als dat gebeurt, begint de lamp zwakker te schijnen – of erger nog: er kan een explosie optreden.
We kiezen onze materialen zorgvuldig om dit te voorkomen. Maar de enige manier om zeker te weten of een batch echt stevig is, is door hem grondig te testen.
Het vinden van het juiste evenwicht
Hier moeten we een lastig evenwicht vinden. Als we de unit te strak afsluiten om vocht buiten te houden, blijft de hitte opgesloten. Dat kan leiden tot het smelten van de isolatie van de draden. Dat is natuurlijk niet goed.
Dus besteden we veel tijd aan het vinden van het juiste evenwicht tussen de IP-classificatie en de luchtcirculatie. We willen een apparaat dat bestand is tegen een vochtige omgeving, zonder dat de draden gaan kortsluiten. De installatieplek moet bovendien voldoende ruimte hebben voor luchtcirculatie. Dat maakt alle verschil.